‘ஊ‘ – வரிசையில் பழமொழிகள்

1.    ஊசி போகுற கணக்குப் பார்ப்பான்; பூசனி போகுற கணக்கு தெரியாது.
2.    ஊசிபோல் மிடறும் பானைபோல் வயிறும்
3.    ஊசியை காந்தம் இழுக்கும், உத்தமனை சிநேகம் இழுக்கும்
4.    ஊடல் காமத்துக்கு இன்பம்
5.    ஊண் அற்ற போதே உறவற்றுப் போகும்
6.    ஊணுக்கு முந்து கோளுக்குப் பிந்து
7.    ஊத்தைக்கு விளாங்காய் சேர்த்தது போல்
8.    ஊதாரிக்குப் பொன் துரும்பு
9.    ஊதாரியிடம் கிடைக்காது கைமாற்று
10.    ஊமை கண்ட கனா
11.    ஊழி பெயரினும் ஊக்கமது கைவிடேல்
12.    ஊர் இரண்டு பட்டால் கூத்தாடிக்குக் கொண்டாட்டம்
13.    ஊர் எல்லாம் வாழ்கிறது என்று வீடு எல்லாம் அழுது புரண்டாலும் வருமா ?
14.    ஊர் வாயை மூட உலைமூடி இல்லை
15.    ஊர்க்குருவி மேலே ராம பாணம் தொடுக்கலாமா?
16.    ஊரறிந்த பார்ப்பனுக்கு பூணூல் எதற்கு?
17.    ஊரார் நாய்க்குச் சோறிட்டாலும் அது உடையவன் வீட்டில்தானே குரைக்கும்?
18.    ஊரார் வீட்டு நெய்யே, என் பொண்டாட்டி கையே.
19.    ஊராருக்கெல்லாம் ஒரு வழி, இவனுக்கு ஒரு வழி.
20.    ஊருக்காக இரும்பு அடிக்கிறவன் வீட்டுக்குத் தவிடு இடிக்க முடியவில்லையாம்.
21.    ஊருக்கு ஊர் மாறும் பழக்கம்
22.    ஊருக்கெல்லாம் சாஸ்திரம் சொல்லும் பல்லி கூழிலே விழுந்ததாம்
23.    ஊருக்கென்று ஒரு தாசி இருந்தால் யாருக்கென்று அவள் ஆடுவாள்?
24.    ஊருடன் பகைத்தல் வேருடன் கெடும்
25.    ஊருடையவன் பெண்டிரைப் பிடித்தால் யாரிடம் சொல்லி முறையிடுவதாம்?
26.    ஊரோச்சம் வீடு பட்டினி
27.    ஊன் அற்றபோது உடலற்றது
28.    ஊனுக்கு முந்துவான்; வேலைக்கு பிந்துவான்.
29.    ஊன்றக்கொடுத்த தடி என் உச்சியை உடைக்கிறது

‘ஆ‘ – வரிசையில் பழமொழிகள்

1.    ஆ வேறு நிறமானாலும் பால் வேறு நிறமாகுமா?
2.    ஆக்கப் பொறுத்தவன் ஆறப் பொறுக்கலை.
3.    ஆக்கம் ஊக்கம் தரும்
4.    ஆகக் குழைப்பேன் அரிசியாய் இறக்குவேன்
5.    ஆகாசத்தை வில்லாக வளைத்து மணலைக் கயிறாகத் திரிப்பது
6.    ஆகாசப் பந்தல் போடுவது    
7.    ஆகாத நாளில் பிள்ளை பிறந்தால் அண்டை வீட்டுக்காரனை என்ன செய்யும்?
8.    ஆகாத்தியக்காரனுக்குப் பிரம்மஹத்திக்காரன் சாட்சியா?
9.    ஆகாதவற்றை ஏற்றுக்கொண்டால் ஆய்ந்து ஏற்றுக்கொள்.
10.    ஆகாயத்தில் பறக்க உபதேசிப்பேன், என்னைத் தூக்கி ஆற்றுக்கு அப்பால் விடு என்றான் குரு.
11.    ஆகிர்த்தியம் செய்கிறவன் முகத்தில் விழிக்கிறதா?
12.    ஆகுங்காய் பிஞ்சிலேயே தெரியும்
13.    ஆகும் காலம் ஆகும், போகும் காலம் போகும்.
14.    ஆசானுக்கும் அடவு தப்பும்; ஆனைக்கும் அடி சறுக்கும்.
15.    ஆசை அறுபது நாள், மோகம் முப்பது நாள், தொண்ணூறு நாளும் போனால் துடைப்பக்கட்டை.
16.    ஆசை இருக்கு தாசில் பண்ண; அதிர்ஷ்டம் இருக்கு கழுதை மேய்க்க.
17.    ஆசை உள்ள அளவு அலைச்சலும் உண்டு
18.    ஆசை கண்ணையும் மறைக்கும்; அறிவையும் மறைக்கும்.
19.    ஆசை வெட்கம் அறியாது
20.    ஆட்டாளுக்கு ஒரு சீட்டாள்; அடப்பக்காரனுக்கு ஒரு துடைப்பக் கட்டை.
21.    ஆட்டுக்கும் மாட்டுக்கும் ரெண்டு கொம்பு; ஐயங்காருக்கு மூனு கொம்பு.
22.    ஆட்டுக்கு வாலை அளந்துதான் வைத்தான்
23.    ஆட்டுத் தலைக்கு வண்ணான் பறப்பதுபோல்
24.    ஆடத் தெரியாதவள் தெருக் கோணல் என்று சொன்னாள்
25.    ஆடிக்காற்றில் அம்மியும் பறக்கும்
26.    ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை
27.    ஆடு கொடாத இடையன் ஆவைக் கொடுப்பானா?
28.    ஆடு கொண்டவன் ஆடித் திரிவான், கோழி கொண்டவன் கூவித் திரிவான்.
29.    ஆடு கொழுத்தால், இடையனுக்கு லாபம்.
30.    ஆடு கோனானின்றிப் தானாய்ப் போகுமா?
31.    ஆடு நனைகிறது என்று ஓநாய் அழுகிறதாம்
32.    ஆடு மாடு இல்லாதவ்ர் அடை மழைக்கு ராஜா; பிள்ளை குட்டி இல்லாதவர் பஞ்சத்துக்கு ராஜா.
33.    ஆடுற மாட்டை ஆடிக் கறக்கணும், பாடுற மாட்டை பாடிக் கறக்கணும்
34.    ஆடையைக் கண்டு எடை போடாதே!
35.    ஆண்ட பொருளுக்கு அறியாதார் செய்த தவம், மாண்ட மரத்துக்கு அணைத்த மண்.
36.    ஆண்கள் ஆயிரம் ஒத்திருப்பார்கள், அக்கா, தங்கச்சி ஒத்திரார்கள்.
37.    ஆண்டி மகன் ஆண்டியானால் நேரம் அறிந்து சங்கு ஊதுவான்
38.    ஆண்டி வேஷம் போட்டும் அலைச்சல் தீரலை.
39.    ஆண்டிகள் கூடி மடம் கட்டியது போல்
40.    ஆணிக்கு இணங்கிய பொன்னும் மாமிக்கு இணங்கிய பெண்ணும் அருமை
41.    ஆணுக்கு அவகேடு செய்தாலும் பெண்ணுக்குப் பிழைகேடு செய்யக்கூடாது
42.    ஆணை அடித்து வளர்க்கனும்; பெண்ணைப் போற்றி வளர்க்கனும்.
43.    ஆத்துல ஒரு கால், சேத்துல ஒரு கால்
44.    ஆத்திரக்காரனுக்கு புத்தி மட்டு
45.    ஆத்திரம் அறிவுக்கு சத்ரு.
46.    ஆதாயம் இல்லாமல் ஐயர் ஆத்தோடு போவாரா?
47.    ஆம்படையான் அடித்ததற்கு அழவில்லை, சக்களத்தி சிரிப்பளென்று அழுகின்றேன்.
48.    ஆம்படையான் வட்டமாய் ஓடினாலும் வாசலால் வர வேண்டும்
49.    ஆம்படையான் பலம் இருந்தால் குப்பை ஏறிச் சண்டை செய்யலாம்
50.    ஆம்படையானுக்குப் பொய் சொன்னாலும் அடுப்புக்குப் பொய் சொல்லலாமா?
51.    ஆபத்துக்கு பாவமில்லை
52.    ஆம்புடையான் செத்து அவதி படும்போது, அண்டை வீட்டுக்காரன் அக்குளிலே பாய்ச்சுகிறான்!
53.    ஆய உபாயம் அறிந்தவன் அரிதல்ல வெல்லுவது
54.    ஆயத்திலும் நியாயம் வேண்டும்
55.    ஆயிரம் நட்சத்திரம் ஒரு நிலவுக்கு வருமா?
56.    ஆயிரம் பயிர்கள் வாடி நிற்பது பாசனம் தேடி; ஆயுதம் ஏந்தி ஓங்கி நிற்பது ஆசனம் தேடி.
57.    ஆயிரம் பேரைக் கொன்றவன் அரை வைத்தியன்
58.    ஆயிரம் பொய்யைச் சொல்லி ஒரு கல்யாணம் பண்ணு.
59.    ஆர் குத்தியும் அரிசியானால் சரி
60.    ஆராய்ந்து பாராதான் காரியம்தான் சாந்துயரம் தரும்
61.    ஆரால் கேடு? வாயால் கேடு.
62.    ஆரியக் கூத்தாடினாலும் காரியத்தில் கண்ணாயிரு
63.    ஆல்போல் விழுதுவிட்டு, அறுகுபோல் வேரோடி, மூங்கில்போல் சுற்றம் முசியாமல் வாழ்.
64.    ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று.
65.    ஆலை இல்லாத ஊரில் இலுப்பைப்பூ சர்க்கரை
66.    ஆலை கரும்பு போல
67.    ஆலும் வேலும் பல்லுக்குறுத்; நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி.
68.    ஆவதும் பெண்ணாலே, அழிவதும் பெண்ணாலே
69.    ஆவல் மாத்திரம் இருந்தென்ன, அன்னம் இறங்கினால் அல்லவோ பிழைப்பான்.
70.    ஆழம் குறைந்த இடத்தில் ஆற்றைக் கட!
71.    ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே!
72.    ஆழமற்ற அறிவு சாரமற்று நகைக்கும்
73.    ஆழமான நீரும் அமைதியான நாயும் ஆபத்து
74.    ஆழாக்கு அரிசி, மூவாழாக்குப் பானை, முதலியார் வருகிற வீராப்பைப் பாரு.
75.    ஆழியின் அளவை விட ஆழமானது பெண்ணின் மனது
76.    ஆள் கொஞ்சமானாலும் ஆள் மிடுக்கு.
77.    ஆள் செய்யாத்தை நாள் செய்யும்
78.    ஆள் பாதி; ஆடை பாதி.
79.    ஆள் மெத்தக் கூடினால் மீன் மெத்தப் பிடிக்கலாம்
80.    ஆளுக்கொரு குட்டு குட்டினாலும் அவனுக்கு புத்தி வராது.
81.    ஆளுக்கொரு குட்டு குட்டி அடியேன் தலை மிடாப்போல
82.    ஆளை ஆள் அறிய வேண்டும் மீனைப் புளியங்காய் அறிய வேண்டும்
83.    ஆளைக்கொண்டு எடை போடாதே!
84.    ஆற்றிலே ஒரு கால், சேற்றிலே ஒரு கால்
85.    ஆற்றிலே கணுக்கால் தண்ணீரிலும் அஞ்சி நடப்பதுண்டு.
86.    ஆற்றிலே போகும் தண்ணீரை அப்பா குடி, ஆத்தா குடி.
87.    ஆற்றிலே போட்டாலும் அளந்து போடு.
88.    ஆற்றிலே தண்ணீர் அலைஅடித்து போனாலும் நாய் நக்கித்தான் குடிக்க வேண்டும்
89.    ஆற்று நீரை அளந்து குடி, குளத்து நீரை குனிந்து குடி
90.    ஆற்றைக் கடக்கும் வரை அண்ணன் தம்பி, ஆற்றைக் கடந்தபின் நீ யாரோ? நான் யாரோ?
91.    ஆறிலும் சாவு, நூறிலும் சாவு.
92.    ஆறின கஞ்சி பழங்கஞ்சி
93.    ஆறினால் அச்சிலே வார், ஆறாவிட்டால் மிடாவிலே வார்.
94.    ஆறு காதம் எனும்போதே கோவணத்தை அவிழ்ப்பானேன்?
95.    ஆறு கொண்டது பாதி, தூறு கொண்டது மீதி.
96.    ஆறு நீந்தினவனுக்கு வாய்க்கால் எவ்வளவு?
97.    ஆறு போவதே போக்கு; அரசன் சொன்னதே தீர்ப்பு.
98.    ஆறெல்லாம் பாலாக ஓடினாலும் நாய் நக்கித்தான் குடிக்க வேண்டும்
99.    ஆனாக்க அந்த மடம்; ஆகாட்டி சந்தை மடம்
100.    ஆனை இருந்தாலும் ஆயிரம் பொன்; இறந்தாலும் ஆயிரம் பொன்.
101.    ஆனை கேட்ட வாயால் ஆட்டுக்குட்டி கேட்பதா?
102.    ஆனை படுத்தாலும் குதிரை மட்டம்
103.    ஆனைக்கில்லை கானலும் மழையும்
104.    ஆனைக்கும் பானைக்கும் சரி
105.    ஆனைக்கும் அடி சறுக்கும்
106.    ஆனை தழுவிய கையாலே ஆடு தழுவுதோ?
107.    ஆனை வரும் பின்னே; மணியோசை வரும் முன்னே.
108.    ஆனையின் வாய்க்குள் போன கரும்பு போல
109.    ஆனையும் அருகம்புல்லில் தடுக்கும்
110.    ஆஸ்தியுள்ளவன் ஆஸ்திக்கு அடிமை

Vamana Avatar

vamana

Image: gifts portal

Bali was an Asura king, known for his generosity and large heartedness. He was a descendent of Prahlada.

The Devas (gods) and Asuras (demons) were always at loggerheads over gaining supremacy over the other. Upon the churning of the milk ocean (amrit manthan) by  devas and asuras the amrit or nectar was obtained. The nectar was meant to be distributed equally between them. But having the nectar meant immortality and so Lord Vishnu knew that it should not be given to the demons. The Lord therefore took the Mohini avatar – the form of a beautiful maiden and distracted the asuras by her charm while the nectar was being distributed. Unnoticed by the asuras, Devas got all the nectar and became immortal. The asuras having realised that they were cheated by the Lord in the form of a beautiful maiden waged war with devas. As a result of the war Bali the Asura king was deprived of his wealth and kingdom.

Bali approached Shukracharya, the guru of the asuras who accepted him as a disciple. Bali performed elaborate rituals and austerities under the tutelage of his guru. With the blessings of his guru, Shukra  he acquired great powers.  With power came pride and Bali felt himself to be invincible. Fearless he went  to attack Indra (Deva) at his abode in the heaven. The gods decided not to fight him as it would be futile and endless. The only person who could teach him a lesson would be the Lord Vishnu himself. They desisted from fighting him. Bali was deluded into thinking that the gods were incapable of confronting him and had run away.  Thus Bali occupied the heaven became the lord of the three worlds, the heaven, earth and nether land (Patala).

Aditi the mother of Indra and devas, felt dejected that her sons had to leave their abode and live in hiding because of Bali. She shared her sorrow with her husband Kashyapa.  He asked her to observe a ‘vrat’  called the ‘payovrat’( a penance of incantation of the name of Lord Vishnu )for twelve days.  Aditi observed this ‘vrat’ sincerely  upon which the Lord Vishnu appeared before her on the twelfth day. The Lord assured her that he would be born to her as a son.

As promised Lord Vishnu was born to Aditi as her son. Soon he grew to be a boy dwarf like in appearance and called Vamana. He was initiated into Brahmanism by undergoing the scared thread ceremony. He performed rites on the scared fire as a Brahmachari.  He acquired a staff, a kamandalu(a vessel containing scared water) an umbrella, deer skin and an akshamala(rosary) as gifts from various celestial beings.

Vamana proceeded to the place where Bali was preparing to perform the Ashwamedha yagna. As he entered the yagnashala all eyes turned to him, for a glow was emanating from him. Although small in size his presence was powerful enough to draw the attention of those present there. Bali rushed towards him and offered Vamana the Brahmin boy a seat and washed his feet as was the custom to do the honours to Brahmin.  Further, as an offering he requested the boy to ask of him anything that he wanted.  Bali was under the impression that being the lord of the three worlds there was nothing that the boy could demand that would be beyond his capacity to give.

Vamana asked for “three paces of land measured by his feet”. Bali felt this was a very trivial demand as compared to wealth he possessed and therefore asked Vamana to revise his demand.  But Vamana was sure that was all he wanted. Shukra his guru who was watching the scene realised that this was a trick of the lord and tried to prevent Bali from granting the wish of the Brahmin boy.

Bali did not heed his guru’s advice and would rather keep his word and promise, he sprinkled water on the ground indicating the acceptance of the demand of the boy and asked him to step in and take three paces of the land.

Vamana who was indeed the avatar of Lord Vishnu, now grew to immense proportion and by his one foot covered the entire heaven even as Bali watched wonderstruck. By the next step he covered the entire earth and then smiled and asked Bali ‘where was the place for the third pace’. Bali was humbled. He realised that it was the Lord who was opening his eyes to the reality that everything belonged to the Lord alone and by proclaiming that “this is mine … I am the owner” showed lack of wisdom.

In all humility Bali offered his head to the Lord to keep his foot over for the third pace. He would keep his promise even if it meant going to hell. He understood that though outwardly it appeared that the lord was punishing him. The lord was in fact blessing him by opening his inner eye of wisdom. So the Lord placed his foot on Bali’s head and pushed him to the patala lok or nether land.

This way the Lord as Vamana humbled Bali. Devas were restored their heavenly abode as well as Bali was liberated.

 

 

The Fish Incarnation – Matsaya Avataram

matsya-avatar-incarnation-of-vishnu-QD20_l

 

Image: Dolls of India

Lord Vishnu incarnated as a fish to retrieve the Vedas from the Asura Hayagriva, who had stolen it from Brahma.

It so happened that Brahma was about to fall asleep at the end of a kalpa. The earth was submerged in water due to Naimitika pralaya. Kalpa is a period of the universe which runs to billions of years and is considered as one day of Brahma. At the end of this period there is a deluge and the earth is submerged in water. This is called as a pralaya. A pralaya happens periodically at the end of every Kalpa and is so called as Naimitika pralaya or periodical deluge. At one such time the asura Hayagriva stole the Vedas from Brahma and hid it under water.

King Satyavrata was a noble, sagely and pious king ruling a place Dramila at that time.  As he was performing his morning ablutions in the river, a small fish came into his cupped palm along with the water. He was about to drop the fish back into the river, when the fish spoke to him requesting him not to drop him back into the river as the bigger fishes might eat him up. The king realising that this is no ordinary fish put him in his kamandalu (pot with handle containing water) and took him along. He placed him in a tank at his palace. Soon the fish outgrew the tank, and then a pond.

The king felt that at this rate the fish cannot be contained and therefore dropped him into the sea by his yogic powers. Again the fish spoke to him asking him not to leave him in the ocean. Satyavrata understood that this is some disguise of the lord Narayana and responded saying that “Surely you are no ordinary fish. You are Lord Narayana who has taken this form for a purpose. Please tell me the purpose of your taking this form.”  The Lord then reveals the truth to him and lets him know that within 7 days a Mahapralaya will engulf the world.  A boat will then appear. Satyavrata should get into the boat along with the saptarishis (seven rishis) and carry with him all the medicinal herbs and seeds of plants. The world will be plunged in darkness; it’s the light emanating from the seven rishis that will show him the way. The lord will then appear in the ocean in his fish form. When they find him they should tie their boat to his horns and they will come out safely through the deluge.

Accordingly Satyavrata spent the seven days in prayer and meditation. Meanwhile there was a deluge. On the appointed day a boat appeared. Satyavrata did as instructed by the fish. The Rishis were constantly chanting the lord’s name and singing his praises. In the mid ocean they spotted the huge fish that was the lord and tied their boat to the horns of the fish. While the boat tossed and turned in the turbulent ocean waters, the voyagers were not worried because it was the lord who was pulling them through. (Subtle meaning…The lord is the boat that can pull us through the ups and downs of the ocean of life). The voyage lasted for one night of Brahma. During this period at the behest of Satyavrata, the Lord imparted the Brahma vidya to him.

From under the ocean the lord fought the Asura Hayagriva, retrieved the Vedas and restored it to Brahma by the end of the pralaya.

 

Ref:  Srimad Bhagawatam by Kamala Subramaniam

Narayaneeyam  by S.N. Sastri